| تبليغات | X |
شاید هرگز نباشم....
پروردگارا انتظار سخت ترین مجازاتی است که برایم در نظر گرفته ای ! مرا ...ببر.....
|
|
|
نوشته شده در تاريخ سه شنبه بیست و نهم اسفند 1385 توسط ع.پ
|
سين سايه ... سين آخر آخرین صفحه تقویم نگاه پر حسرت صدای تقویم از میان کوچه های خاطره عبور میکند صدای شکستن استخوانهای زمستان به گوش می رسد و من از صدای تکرار می گریزم
صداي پاي بهار مي ايد همه هفت روز هفته بهار می شود و همه از بهار می گویند و تو از يادها مي روي و باز فراموش می شوی همان گونه که بودی سفره ام را ميچينم اما هيچ سيني وجود ندارد من و سفره خالي و حسرت وجود يك « سايه » ماه نو پول نو سفره هفت سین سر سفره پر صحبت بوی عشق بوی محبت و «سايه » تو نیز می ایی با «سبدي» از« سيب» در همان« ساعتي» كه مي خواستم با بوي «سبزي» تنها و «ساده» و در كنار «سفره» من مي نشيني بی هیچ صدایی و من تو را می بوسم كه آخرين سين را تو اوردي سين «سايه» سين آخر...! پ.ن: فرا رسيدن نوروز سال 86 رو در ابتدا به پدر و مادر و خانواده عزيزم و بعد به همه دوستان گل و مهربونم تبريك ميگم و اميدوارم كه سال خوبي رو در كنار خانواده هاي مهربونتون سپري كنند و اميدوارم كه سر سال تحويل مارو از دعاي خيرتون دريغ نكنيد سال خوبي داشته باشيد تا بعد در پناه خدا پ.ن: جا داره در همين جا از تمامي دوستاني كه تو اين مدت من و همراهي كردند از ابتدا تا اكنون از خواهر برادراي گلم سمانه ، مسلم ، بهار ، مريم گلي ، ص، اقليما ، جسد ، ياسمين، رهگذر، مريم ، علي رضا 1 ، علي رضا 2، اشك ، مهتاب ، يه دوست ، ميثم ، سروش ، النار ، ديبا ، نرگس ، مهدي و حنانه ، شادي ، فرهاد و ... تشكر ويژه داشته باشم و اميدوارم كه سال خوب و پر بركتي داشته باشيد
پ.ن: و اما سوالي كه خيلي ها تا حالا پرسيده بودند و اون هم در مورد سايه است بايد عرض كنم سايه وجود حقيقي نداره و اگرم كسي رو به عنوان سايه خطاب ميكنم به اين علت هستش كه تنها سايست كه مي تونه روزا جلو تر از تو راه بره و راه رو نشونت بده و عصرا كه خسته ميشي پشت تو راه بره تا مواظبت باشه زمين نخوري و شبها تو ي تاريكي خودش رو پنهان مي كنه تا نتوني ازش تشكر كني و هيچ وقتم نمي توني از اون فاصله اي كه با اون داري كم كني ، هيچ وقت نمي توني خيلي بهش نزديك بشي و هر وقت اون بخواد به تو نزديك ميشه سايه تنها كسي هستش كه خوب و بديش معلوم نيست و خيلي ساده است همه ما يه سايه داريم اما هيچ وقت بهش دقت نكرديم كه اين واقعا سايه ما هست يا نه ؟ پ.ن : انچه خوبان همه دارند تو ( سايه ) يكجا داري.... نوشته شده در تاريخ یکشنبه بیستم اسفند 1385 توسط ع.پ
|
عكس... عكس نمي ميرد ولي مي توان آن را شكست مي توان بهر هميشه اين شكسته شيشه ها را هم شكست....
عكس نمي ميرد ولي مي توان آن را شكست مي توان بهر هميشه اين شكسته شيشه ها را هم شكست.... مي توان خردش كرد مي توان سوزاندش عكس مي ميرد يه روز عكس مي خندد هنوز قاب ميگويد چرا ؟ عقل مي گويد همين!! چشم مي گريد به عكس عكس مي خندد به او خون مي ريزد ز دست خرده شيشه ببريده دست عكس ناله میكند... عكس گريه ميكند... عكس مي گويد به دل زنده اي آيا هنوز؟؟ دل مي گويدبه او... زنده ام من هست اميدي هنوز ؟ پ.ن: درگذرای تاریک زمان ،روشنی یک عکس خاطره ای فراموش نشدنی است..." پ.ن: حرفهای ما هنوز ناتمام ،،، تا نگاه میکنی وقت رفتن است پ.ن: خدايا! خوش دارم گمنام و تنها باشم، تادر غوغاي كشمكشهاي پوچ مدفون نشوم.
نوشته شده در تاريخ پنجشنبه دهم اسفند 1385 توسط ع.پ
|
چه زود دير مي شود ...
آن کس که تو را بخواهد تا قیامت کنارت خواهد ماند و تا ابد کنارت اشک خواهد ریخت و کسی که مرا بشناسد دیگر مجالی برای بهانه اش نیست دیگر وقفه ای برای ماندن تا بیایم نیست سکوت معنای مرگ می یابد نگاه اگر چه خود حکم است اما ... دلیلی محکم تر می باید کس چه داند پنجره باز شده نشانش چیست؟ انتظار یا حسرت؟ کس چه میفهمد این سلام صبح تو از بهر چیست؟ اجبار یا محبت؟ آری بارها ز غیر و غیب و دوست شنیده ام که ناگهان چه زود دیر میشود اما نگفته اند به من چه چیز دیر میشود؟ پ.ن: اين پست يه جورايي ادامه پست قبلي بود كه حذفش كردم اما... پ.ن: خدايا ممنونم كه هرچي اينجا خواستم بهم دادي فكر نمي كردم با همين نوشتهاي ساده حاجتمام رو بهم بدي خدايا شكرت... پ.ن: خدايا ... جاودان آتشبان آتش عشقت در وجودم باش! زجهء عاجزانه ام را بشنو ... و روحم را که از فرط خستگی از انتظار دیدارت سر به ديوار تن می سايد، عروج مژده بده! خدایا... مرا درياب در اعماق گنداب بی تو بودن !! و بياموز به من سبز بودن را ! به من بياموز جوانه زدن را !!
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه دوم اسفند 1385 توسط ع.پ
|
هنوز فردايي برايم هست… آه.. ای خدای دل تو با خبرتر از منی تو بگو... سفر قاصدک نامه رسان بهر چه بود؟ سفره نان ، پر و خالی شدنش بیخود و بیهوده چه سود؟ شاید به ظاهر معنایش همین باشد خدا کند که فقط همان و همین باشد !
آه... ای خدای دل! هنوز هم من و تنهایی هنوز هم انتظار ماندن تا بیایی چه نگاه و چه باوری؟ مهم نیست... من و تنهایی دیر زمانی است که همخانه شدیم ترسی از وحشت شب بیداری نیست تو بیا من که نمی دانم چیست... شایدم راه من و تو فقط یکی نیست! آری آبی... آری کم کم... میروم … پیوسته نم نم به آن کوچه به آن امید به آن لحظه که باران بر سرم بارید یه چیزی هست... فقط دانم هنوز هم یک امیدی هست همین را بس که می دانم هنوز فردایی برایم هست همین را بس... همین را بس... پ.ن: يكي از نوشتهايي بود كه علاقه خاصي بهش دارم و شايد حرف دل خيلي ها باشه فقط من جور ديگه بيان كردم ميدونم كه هيچ كس متوجش نشد... پ.ن: خدایا! تو دليل خوب بودن منی...! چه می شود مرا هم به بارگاه تو راهی باشد!! و تو را به اين دل گذری افتد که اگر بيايی من می روم!!! نمي مانم! جاده های رفتن را يک به يک در می نوردم و پرواز را تجربه ميکنم  آری معصومیت کودکیهایم گم شده است، اما من هنوز هم همان کودک عاشقم و ساده دل! و همچنان در انتظار.... در انتظار ظهور آن لحظه رویایی ... من اینجا تنها ماندم! خدایا مرا به بغضی که از تو میشکند بسپار... apoorfarokhi@yahoo.com |
|
